شاهرودی ادامه داد: با گسترش شهرنشینی و تغییر سبک زندگی، بسیاری از این پیوندهای اجتماعی کمرنگ شده است. سرعت بالای زندگی، مشغلههای کاری و فاصله گرفتن از روابط سنتی باعث شده افراد زمان کمتری برای ارتباطات عمیق و چهرهبهچهره داشته باشند. در نتیجه، نوعی فاصله عاطفی در میان افراد جامعه شکل گرفته است.
کارشناس روانشناسی با اشاره به نقش فضای مجازی در این مسئله گفت: شبکههای اجتماعی در عین حال که امکان ارتباط سریع را فراهم کردهاند، گاهی باعث میشوند ارتباطات انسانی به سطحیترین شکل خود محدود شود. فرد ممکن است ساعتها در فضای مجازی با دیگران در ارتباط باشد، اما در زندگی واقعی فرصت گفتوگوی عمیق یا تعامل صمیمانه با اطرافیان خود را پیدا نکند.
وی تأکید کرد: از نگاه جامعهشناسی، احساس تنهایی تنها به معنای تنها بودن فیزیکی نیست، بلکه بیشتر به کیفیت روابط انسانی مربوط میشود. ممکن است فرد در میان جمع زندگی کند، اما اگر احساس درک شدن و ارتباط عاطفی نداشته باشد، همچنان احساس تنهایی کند.
شاهرودی در ادامه گفت: یکی از پیامدهای این وضعیت، کاهش حس همدلی در جامعه است. وقتی ارتباطات انسانی ضعیف شود، افراد کمتر از مشکلات و دغدغههای یکدیگر آگاه میشوند و این موضوع میتواند بر سرمایه اجتماعی جامعه نیز تأثیر بگذارد.
وی با تأکید بر ضرورت توجه به این مسئله افزود: برای کاهش این پدیده باید فرهنگ گفتگو و تعامل واقعی در جامعه تقویت شود. خانوادهها، جمعهای دوستانه و حتی روابط ساده همسایگی میتوانند نقش مهمی در ایجاد حس تعلق اجتماعی داشته باشند.
کارشناس اجتماعی در پایان گفت: شاید لازم باشد در میان تمام سرعت و شلوغی زندگی امروز، زمانی را برای ارتباطات واقعی و چهرهبهچهره اختصاص دهیم؛ زیرا همین روابط انسانی ساده میتواند بسیاری از احساسات تنهایی و فاصله عاطفی در جامعه را کاهش دهد.
