به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوایهیرمند به نقل از «عصرهامون»، محمدعلی حیدری کارشناس مسائل اجتماعی شهرستان نیمروز در یادداشتی نوشت؛ کشاورزی برای مردم این منطقه صرفاً یک شغل نبوده، بلکه بخشی از زندگی و فرهنگ اجتماعی روستاها محسوب میشده است. بسیاری از خانوادهها از گذشته از طریق کشت محصولات مختلف و فعالیتهای وابسته به کشاورزی امرار معاش میکردند و رونق زمینهای کشاورزی مستقیماً با وضعیت اقتصادی خانوارها ارتباط داشت.
اما طی سالهای اخیر شرایط تغییر کرده است. کاهش منابع آبی و استمرار خشکسالی باعث شده کشاورز دیگر مانند گذشته نتواند با اطمینان برای زمین خود برنامهریزی کند. وقتی آب کافی وجود نداشته باشد، حتی زمین حاصلخیز هم نمیتواند تولید سابق را داشته باشد.
وقتی بحران آب به سفره مردم میرسد
پیامدهای کمآبی را نباید تنها در کاهش تولید محصولات جستجو کرد. وقتی محصول کاهش پیدا میکند، درآمد کشاورز هم کاهش مییابد؛ اما هزینههای تولید متوقف نمیشود. کشاورز همچنان باید برای آمادهسازی زمین، بذر، کود، نیروی کار و سایر هزینهها پول پرداخت کند. بنابراین فاصله میان هزینه و درآمد بیشتر میشود و فشار اقتصادی بر خانواده افزایش پیدا میکند.
این فشار اقتصادی در نهایت میتواند پیامدهای اجتماعی هم داشته باشد. جوانی که آیندهای در کشاورزی نمیبیند، ممکن است به فکر مهاجرت یا پیدا کردن شغل در مناطق دیگر بیفتد. اگر این روند ادامه پیدا کند، روستاها بهتدریج نیروی کار و جمعیت فعال خود را از دست خواهند داد.
خشکسالی و آزمون سختِ آینده روستاها
باید الگوی کشت با شرایط جدید اقلیمی هماهنگ شود. استفاده از روشهای نوین آبیاری، کاهش هدررفت آب، حمایت از کشاورزان برای تغییر الگوی کشت و حرکت به سمت محصولات کمآببر باید جدی گرفته شود.
کشاورز نباید در این مسیر تنها بماند. اگر قرار است از او بخواهیم نوع کشت خود را تغییر دهد یا مصرف آب را کاهش دهد، باید آموزش، تسهیلات و حمایت لازم هم در اختیارش قرار گیرد.
مسئله کشاورزی نیمروز امروز فقط مسئله یک بخش اقتصادی نیست؛ مسئله معیشت خانوادهها و آینده روستاهاست. اگر برای مدیریت آب و حفظ تولید کشاورزی چارهاندیشی نشود، خسارتهای اجتماعی و اقتصادی آن در سالهای آینده گستردهتر خواهد شد.
