شهید «غلامرضا پور جوادیان» در قسمتی از وصیتنامهی خود مینویسد: به جبهه بروم نه برای پیروزی ظاهری بر عراق بلکه برای پیروزی بر نفس و انجام تکلیف همان تکلیفی که خداوند بر دوش انسان نهاد.
شهید «ثنا الله درود» در فرازی از وصیتنامه خود نوشته است: از برادران و دوستانم میخواهم که برای شادی روح من و همرزمانم سنگرها را پر کنید که خالی گذاشتن این سنگرها خیانت به اسلام و خون شهدای است.
شهید «حبیب الله آخوندی» در پاسخ مادرش گفت: جنگ در مرحلهای است که جایز نیست جبهه را خالی بگذاریم اگر من نروم دیگری نرود دشمن مملکت ما را اشغال میکند.
شهید حسینعلی شهرکی در قسمتی از وصیت نامهاش مینویسد: بهتر است که انسان با انتخاب راهی درست و جهاد در راه معبودش، مرگش شهادت در راه الله باشد تا به سعادت الهی برسد.
شهید «علی پارسا» در قسمتی از وصیت نامهاش می نویسد: برادران در پی آسایش نباشید ما خلق شدهایم تا مورد آزمایش قرار گیریم و اساسا این جهان محلی جز برای آزمایش نیست و زندگی جاوید در آن جهان است.
شهید «مجید بشارتی» در قسمتی از وصیتنامهاش مینویسد: خانواده شهدا گرامیترین افراد در جامعه هستند. احترام آنان را در هر کجا، نگاه دارید و از خداوند برای آنان صبر و استقامت طلب نماییم.
شهید «حسینعلی خیاطی» در قسمتی از وصیتنامهاش مینویسد: برادران و خواهران در هر سنگری که هستید چه در سنگر مدرسه، یا هر جایی که هستید از انقلاب و اسلام پاسداری کنید.
شهید «حمیدرضا دهشیبی» در قسمتی از وصیتنامهاش مینویسد: بدانید که اگر این جنگ ۱۰۰ سال هم طول بکشد مردم ما از جان و مال خود دریغ نمیکنند. اینان پیروان سیدالشهدایند که در راه اسلام و قرآن از طفل ۶ماهه تا پیرمرد ۸۰ساله را قربانی کردند و اسلام عزیز را با خون خود آبیاری و زنده نمودند ما برای اسلام هر چه بدهیم، کم دادیم. جانهای ما لایق نیست.