شهید «مرتضی بشارتی» در وصیتنامه خود نوشته است: دنیا محل گذر است دلبستن به مادیات به انسان را به چاههای عمیق و منجلابهای فساد فرومیبرد، همیشه علی (ع) گونه زندگی کنید.
شهید «موسی رنجیر نجفی» اردیبهشت ۱۳۴۴ در زابل متولد شد، بهعنوان وظیفه در جبهه حضور یافت و در یکم خردادماه ۱۳۶۷ در شلمچه به فیض شهادت نایل آمد، شهید گرانقدر در وصیتنامه خود مینویسد: برادران سنگر را پر کنید و خالی نگذارید حق خود را ادا نمایید.
شهید «عباسعلی شیخ» اردیبهشت ۱۳۴۸ در زابل متولد شد، بهعنوان سرباز به جبهه اعزام شد سرانجام خرداد ۱۳۶۱ به فیض شهادت نایل آمد. این شهید بزرگوار در قسمتی از وصیتنامه خود مینویسد: بهجای جشن عروسی، جشن شهادت به پا کنید و برای شهادتم خوشحال باشد.
شهید «حسن خاکساری» در قسمتی از وصیت نامهاش مینویسد: عشق به شهادت، آرمان جوانهای حزب اللهی شده است و برای رسیدن به آن و خوردن شربتش از همدیگر سبقت میگیرند و جانهای خودشان را سدی در برابر گلولههای دژخیمان صدامی قرار میدهند تا اسلام و قرآن پایدار بماند و اماممان در سلامت کامل به سر ببرد.
شهید خدابخش بردبار در قسمتی از وصیت نامه اش مینویسد: تنها راه خوشبختی خودشناسی است که به خداشناسی منتهی میشود. شناخت خداست که انسان را خوشبخت و از هر چیز بی نیاز میگرداند.
شهید خدابخش بردبار در قسمتی از وصیت نامه اش مینویسد: تنها راه خوشبختی خودشناسی است که به خداشناسی منتهی میشود. شناخت خداست که انسان را خوشبخت و از هر چیز بی نیاز میگرداند.
شهید «فرزاد بهمنی» در قسمتی از وصیتنامهاش مینویسد: ای امت رزمنده افتخار کنید که چنین رهبری دارید و همیشه پشتیبان ولایت فقیه باشید که این ولایت همان ولایت رسول خدا (ص) و ائمه اطهار (ع) است.
شهید «محمدرضا حسین زاده» در قسمتی از وصیتنامهاش مینویسد: من از زمانی که به جبهه آمدم خود را بازشناختم، تمام مدتی که در جبهه بودم به قول شهید بزرگوارم و سردار رشید اسلام حاج قاسم میرحسینی، بهار زندگی من بود و هر چند این مدت کم بود اما آن قدر انجام وظیفه در راه خدا لذت بخش است که خدا میداند.