به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوایهیرمند به نقل از «عصرهامون» محمد میر کارشناس سیاسی در یادداشتی نوشت: جنگها همیشه با نخستین گلوله آغاز نمیشوند و همیشه با آخرین انفجار نیز پایان نمییابند. گاهی مهمترین بخش یک رویارویی، زمانی آغاز میشود که آتش درگیریها خاموش شده و طرفین به سمت تفاهم یا توافق حرکت میکنند.
در چنین شرایطی معمولاً نخستین پرسش افکار عمومی این است که «چه کسی پیروز شد؟» اما شاید پاسخ به این سؤال به سادگی آنچه در فضای رسانهای مطرح میشود نباشد. تاریخ نشان داده است که بسیاری از کشورها در میدان نبرد دوام آوردهاند؛ اما در مدیریت دوران پس از جنگ موفق عمل نکردهاند. در مقابل، ملتهایی نیز بودهاند که توانستهاند از دل بحرانها، مسیر تازهای برای توسعه و پیشرفت ترسیم کنند.
واقعیت آن است که حفظ امنیت، جلوگیری از آسیبهای گسترده و صیانت از منافع ملی، یک دستاورد مهم محسوب میشود؛ اما این دستاورد زمانی کامل خواهد شد که آثار آن در زندگی مردم نیز دیده شود. جامعه نتیجه تحولات سیاسی و امنیتی را در شاخصهایی همچون اشتغال، ثبات اقتصادی، بهبود معیشت و افزایش کیفیت زندگی ارزیابی میکند.
از سوی دیگر، نگاه خوشبینانه افراطی به هرگونه تفاهم یا توافق نیز میتواند انتظاراتی غیرواقعی ایجاد کند. تجربههای گذشته نشان داده است که هیچ توافقی بهتنهایی قادر به حل همه مشکلات نیست. آنچه آینده کشورها را میسازد، میزان بهرهگیری از فرصتها، تقویت توان داخلی و افزایش کارآمدی در مدیریت امور است.
در چنین فضایی، جامعه بیش از هر چیز به روایتهای واقعبینانه نیاز دارد؛ روایتهایی که نه دستاوردها را نادیده بگیرند و نه مخاطرات پیشرو را کتمان کنند. امید زمانی شکل میگیرد که مردم علاوه بر شنیدن اخبار موفقیتها، آثار آن را در زندگی روزمره خود نیز احساس کنند.
بر همین اساس، پایان یک جنگ را نباید خط پایان دانست؛ بلکه باید آن را آغاز مرحلهای تازه تلقی کرد. مرحلهای که در آن موفقیت واقعی نه فقط در میدان تقابل، بلکه در میدان خدمت، توسعه، رفاه و تقویت سرمایه اجتماعی معنا پیدا میکند.
شاید امروز مهمترین پرسش این نباشد که چه کسی در جنگ پیروز شده است؛ بلکه این باشد که چه کسی میتواند از پایان جنگ، آیندهای بهتر برای مردم خود بسازد.
