به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آوایهیرمند، سالهاست با آغاز فصل بادهای ۱۲۰ روزه، آسمان سیستان رنگ دیگری به خود میگیرد؛ آبی آسمان جای خود را به پردهای از خاک و غبار میدهد و زندگی مردم در شمال سیستان و بلوچستان وارد روزهایی سخت و نفسگیر میشود؛ روزهایی که برای بسیاری از مردم، دیگر نه یک پدیده طبیعی، بلکه بخشی از دشواریهای تکرارشونده زندگی است.
در چنین روزهایی، مدارس و ادارات تعطیل میشوند، جادهها در محاصره شنهای روان قرار میگیرند، دید افقی کاهش مییابد و تردد در مسیرهای ارتباطی با خطر همراه میشود. در خانهها نیز پنجرهها بسته میمانند و خانوادهها تلاش میکنند خود را از هجوم ذرات معلق و گردوغبار در امان نگه دارند.
اما مسئله فقط تعطیلی یک مدرسه یا اداره نیست؛ مسئله، کیفیت زندگی مردمی است که هر سال با شروع بادهای ۱۲۰ روزه، باید نگران سلامت خود، کودکان و سالمندانشان باشند. بیماران تنفسی و قلبی بیش از دیگران در معرض آسیب قرار دارند و مراکز درمانی نیز در روزهای اوج آلودگی با افزایش مراجعات مواجه میشوند.
روز گذشته نیز طوفان گردوخاک بار دیگر چهره خشن خود را به مردم سیستان نشان داد و بیشینه سرعت وزش باد در زابل به ۱۱۵ کیلومتر بر ساعت رسید. تداوم این شرایط، ادارهکل هواشناسی استان را بر آن داشت تا نسبت به استمرار وزش بادهای شدید و خیزش گردوخاک هشدار دهد؛ موضوعی که در پی آن، فعالیت ادارات منطقه سیستان برای امروز تعطیل اعلام شد.
با این حال، تعطیلی ادارات و مدارس تنها یک راهکار موقت برای عبور از ساعات بحرانی است و نمیتواند پاسخگوی مسئلهای باشد که سالهاست زندگی مردم منطقه را تحت تأثیر قرار داده است.
سیستان فقط به تعطیلی نیاز ندارد؛ سیستان به راهکار پایدار نیاز دارد.
مردم این منطقه سالهاست هزینه خشکسالی، کاهش منابع آبی، خشکشدن تالاب هامون و گسترش کانونهای تولید گردوغبار را میپردازند. هر بار که طوفان از راه میرسد، بخشی از زندگی روزمره مختل میشود و دوباره این پرسش مطرح میشود که برای کاهش رنج مردم این منطقه چه اقدام اساسی و ماندگاری انجام شده است؟
کنترل کانونهای گردوغبار، احیای منابع آبی و تالاب هامون، اجرای طرحهای بیابانزدایی و تثبیت شنهای روان و همچنین تقویت زیرساختهای بهداشتی و امدادی، نیازمند برنامهای مستمر و فراتر از اقدامات مقطعی است.
مردم سیستان نباید هر سال منتظر آغاز طوفان باشند تا تازه تصمیم به تعطیلی گرفته شود. پیشگیری باید جایگزین واکنشهای مقطعی شود و مسئله گردوغبار باید به عنوان یک مطالبه جدی زیستمحیطی، بهداشتی و اجتماعی در سطح ملی دنبال شود.
سیستان امروز بیش از هر چیز، حق نفس کشیدن میخواهد؛ حقی ساده اما حیاتی که نباید در میان گردوغبار فراموش شود.
