به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «عصرهامون»، شهید «احمدعلی قادر راد» در اردیبهشت ۱۳۶۰ در زابل پای به عرضه گیتی نهاد، پدرش “حسین” نام داشت، فردی کارگر و زحمتکش بود. برای انجاموظیفه وارد نیروی انتظامی شد، یگان خدمتیاش پاسگاه مرزی سروان بود و در زمانی که برای خرید از پاسگاه به مقصد سراوان در حال حرکت بود اشرار مسلح بهطرف «احمدعلی قادر راد» تیراندازی میکنند و به درجه شهادت میرسد.
“فاطمه حیدری” مادر شهید میگوید: احمدعلی پس از گذراندن ۳ ماه آموزشی به سراوان اعزام شد، در مرحله اولی که مرخصی آمده بود، برایش مقداری وسایل فراهم کردم که به من گفت: من راضی نیستم اینهمه وسایل را به من بدهید افراد نیازمندی هستند که باید به آنها هم توجه شود. پس از اتمام مرخصی به سراوان رفت، زمانی که برای خرید از پاسگاه خارج میشود و در میان راه اشرار بهطرف او تیراندازی میکنند و او را در سن ۱۹ سالگی به شهادت میرسانند.
آخرین نامه شهید قبل از شهادت اینگونه بود:
به نام خداوند جانآفرین
با عرض سلام
سلامتی شما را از خداوند متعال خواسته و خواهانم، امیدوارم که هیچگونه ناراحتی در وجودتان نباشد، اگر جویای حال و احوال من هستید باید بگویم خوبم و دعاگوی شما هستم. امیدوارم حال پدر، مادر و برادران عزیزم خوب باشد و هیچگونه کسالت و نگرانی نداشته باشد. همیشه به یاد شما هستم، مادر مهربانم امیدوارم قدردان زحماتی که برای من کشیدهاید باشم. پدر عزیزم امیدوارم شما را نرنجانده و ناراحتتان نکرده باشم.
توصیه من به شما این است که وحدت را حفظ کنید، نگذارید کسی وحدت میان مردم را برهم بزند. اگر متحد باشیم هیچگاه این انقلاب آسیب نمیبیند. تأکید من به برادران و خواهران دینیام این است: همیشه احترام بزرگتر خود را نگاه دارید، بهخصوص پدر و مادر، اگر خیر دنیا و آخرت را میخواهید پدر و مادر خود را راضی نگهدارید.
حال من خوب است؛ اما تنها چیزی که مرا میرنجاند دوری از خانواده است. احتمال دارد برای ادامه تحصیل ما را به سراوان بفرستند. یک اتفاق خوب است که انشاءالله به توانم تحصیلم را ادامه دهم. از طرف من به تمام دوستان و اقوام سلام برسانید، مشتاق دیدار تمام آشنایان هستم.
و سلام «احمدعلی قادر راد»
انتهای خبر/
